Koncepcja dobrej wiary przy zasiedzeniu służebności

W orzecznictwie istnieją odmienne koncepcje dotyczące dobrej wiary, która ma duże znaczenie dla możliwości stwierdzenia zasiedzenia służebności. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem, z posiadaczem służebności w dobrej wierze mamy do czynienia wtedy, gdy jest on w błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje mu służebność. Odmienne stanowisko zakłada, że dobra wiara zasiadującego posiadacza występuje wówczas, gdy ingerowanie w cudzą własność w zakresie odpowiadającym służebności rozpoczęło się w takich okolicznościach, które usprawiedliwiały przekonanie posiadacza, że nie narusza cudzego prawa.

„Oceny istnienia bądź braku dobrej wiary posiadacza służebności nie można odnosić tylko do wiedzy o tym, że nieruchomość stanowi cudzą własność, lecz również do tego, czy ingerowanie w tę cudzą własność w zakresie odpowiadającym służebności nastąpiło i pozostawało w takich okolicznościach, które usprawiedliwiają przekroczenie, że posiadanie to cudzego prawa nie narusza.”

Źródło:

  • Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna, z 2010-03-17 II CSK 439/09 (numer 358143)